آسیب شناسی فعالیت های سرگروه (وابستگی به اعضای گروه)

آسیب شناسی فعالیت های سرگروه

آسیب سوم: وابستگی به اعضای گروه

یکی از آسیبهای جدی که فعالیتهای گروهی را تهدید می نماید، وابستگی و دل بستن سرگروه به متربیان و اعضای گروه خود است.

مسئولین مسجد و پایگاه بسیج این آسیب را می بایست جدی بگیرند. اهمیت این آسیب به چند جهت است: یکی به جهت عواقب سوء اخلاقی آن و یکی دیگر بخاطر آشکار بودن آن می باشد. در ادامه مباحث این فصل به علل و عوامل بوجود آمدن این آسیب، نشانه های آن، پیامدهای آن و راهکارهای مبارزه با آن می پردازیم.

علل:

1) محبت کردن بی حد و مرز به اعضا

یکی از علل و عواملی که باعث بروز چنین مشکلی می شود، محبت کردن به اعضای گروه است آن هم بدون هیچ حد و مرزی! در صورتی که در این کار اصلاً نیازی به محبت کردن –افراطی و بی حدو مرز- نیست. این محبت ها باعث می گردد وابستگی و دلبستگی به اعضای گروه ایجاد شود و هرچه محبت های افراطی بیشتر شود این دلبستگی عمیق تر می شود. البته برخی از اساتید اهل فن معتقدند با توجه به جوان بودن مسئولین گروهها و شدت عواطف و احساسات در این دوران، کمتر استفاده کردن از اهرم محبت بسیار معقول تر به نظر می رسد. سرگروهها می بایست در برقراری ارتباط با اعضای گروه، پائین ترین مرتبه «محبت» را برای آنان به کار برند ولی بالاترین مرتبه احترام را نسبت به آنان ابراز نمایند.

2) عدم علم به محدوده ارتباط با نیروها

یکی از عوامل بوجود آمدن این مشکل این است که مبانی، اصول، ویژگیها و محدوده ارتباط با اعضای گروه برای سرگروهها تبیین نشده است. سرگروه هر قدر هم که متدین و عالم باشد، باز هم محتاج دانستن مسائل و موضوعات خاص فعالیتهای گروهی می باشد. اما متأسفانه گاهی بدون آموزش دادن این اصول و مبانی، این مسئولیت مهم را واگذار می کنند. در برخی از موارد سرگروهِ بی اطلاع، به خاطر اینکه می خواسته کار گروهی اش را درست انجام دهد، آنقدر در ارتباط با اعضای گروهش افراط کرده است، که دل کندن از یک نفر یا همه آنها برایش بسیار دشوار و غیر ممکن خواهد شد.

3) افراط در روابط با اعضاء

یکی دیگر از عواملی که باعث دلبستگی سرگروه به اعضای آن می شود، این است که سرگروه بیش از اندازه مورد نیاز با اعضای گروهش در ارتباط باشد. گاهی برخی از سرگروهها با اعضای گروهشان طوری رفتار می کنند که با یک دوست همسال همان رفتار را انجام می دهند، به عبارتی هدف از ارتباط با آن عضو می شود «رفاقت»، نه «تربیت». البته نمی توان منکر این مطلب شد که می بایست با استفاده از «ابزارِ رفاقت» اعضای گروه را تربیت نمود، اما نباید «ابزار» جایگزین «هدف» شود.

4) توجه به ظاهر اعضای گروه

عامل دیگری که بوجود آمدن این آسیب را دامن می زند، توجه به چهره و شکل و شمایل اعضای گروه است. این موضوع بیشتر در مورد گروههای مقطع راهنمایی رخ می دهد.

رسول اكرم(ص) فرمودند:فتنه جوان زيبا از فتنه دختر باكره بيش‏تراست.

(وسائل ا لشيعه،ج 14،ص 257)

پس طبیعی است اگر کسی بیش از حد به نوجوانی نگاه بیاندازد، کم کم نگاهش به نگاههای غیرطبیعی تبدیل می شود و این آغاز دلبستگی است و چنین دلبستگی می تواند آثار زیان بار و جبران ناپذیری را برای سرگروه ایجاد نماید.

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *