آسیب شناسی فعالیت های گروهی ویژه سرگروه 2

آسیب شناسی فعالیت های گروهی ویژه سرگروه

آسیب اول : غفلت

ادامه…

  1. غفلت از رشد اجتماعی

منظور از رشد اجتماعی در اینجا؛ رشدِ شخصیت اجتماعی سرگروه می باشد که شامل: سطح تحصیلات، مقبولیت اجتماعی، سطح شغل و….. است. گاهی اوقات  سرگروه تمام توان مادی و معنوی خود را صرف فعالیتهای پایگاه و مسجد می کند. که باعث می شود از برنامه ریزی برای آینده خود باز بماند. مواردی دیده شده که سرگروه از «موقعیت ادامه تحصیل» یا «موقعیت شغلی پُرآتیه» غفلت کرده و آن موقعیت نیز از دست رفته است. مطمئناً در جامعه امروز ما یکی از مهمترین ملاکهای رشد اجتماعی، «رشد تحصیلی» می باشد.آیا می توان فردی را که پس از گذشت 5 سال تحصیل در دانشگاه و تحمیل هزینه های سنگین به خانواده، هنوز موفق به اخذ مدرک کارشناسی نشده است؛ سرگروه نامید؟ آیا می توان گفت او در جامعه خویش یک فرد موفق است؟ یا کسی که برای قطع نشدن فعالیتهای گروهی اش، سراغ کار و کسب آزاد نمی رود و چند سال به امید اینکه یک کار دولتی نصیب او شود، «عاطل و باطل» در جامعه می گردد و به عنوان یک «جوان سربار خانواده» در بین دوستان و آشنایان انگشت نما شود. شخصیت سرگروه در جامعه می بایست به نحوی باشد که مشخص باشد او در حال حاضر چه شغلی دارد. برخی افراد هستند که فقط در جایی «مشغول»اند، صرف «مشغول بودن» به کاری اهمیت ندارد بلکه « شاغل بودن» مهم است.

  1. غفلت از یاد خدا

یکی دیگر از ابعاد غفلت؛ غفلت از یاد خداوند است. به طور کلی، با هر تغییر وضعیتی انسانها در معرض این آسیب قرار می گیرند. مسئولیت پذیرفتن نیز همین طور است گاهی باعث می شود شخصِ مسئول، از نقش خداوند در اعطای مسئولیت، غفلت نماید و یاد خدا را در دل و عمل از یاد ببرد. چون نوعی تغییر وضعیت برایش بوجود آمده است. پس یاد خداوند همیشه لازم است بخصوص در بزنگاه «تغییر وضعیت» از نامطلوب به مطلوب یا از مطلوب به مطلوب تر. درست است که بجا آوردن کمترین مقدارِ نماز و قرائت قرآن هم، بنا به روایات معصومین از مصادیق یاد خدا است، اما باید یادآورشویم که منظور از یاد خدا فقط بجا آوردن نمازهای مستحب و واجب، قرائت قرآن، شرکت در مجالس دعا و…. نیست. بلکه یاد خدا در همه ی رفتارهای انسان تجلی پیدا می کند.

حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) در وصیت های خود به امیرالمومنین علیه السلام، پس از بیان اهمیت «ذکر و یاد خدا» می فرمایند: منظورم از «یاد خدا» گفتن ذكر«لا اله الّا اللَّه‏» و «سبحان اللَّه»‏ و… نيست، هرچند که گفتن اینها هم یاد خداوند است، اما منظور من یاد خدا در برخورد باحلال و حرام الهی است، اگر با معصیت برخورد نمود، آن را ترک کند و اگر با طاعتی برخورد نمود به آن عمل کند.(الخصال/  ج‏1/ ص 125)

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *