روش‌های بیان قصه (2)

حلقه صالحین
اگر يكي از اجزای فوق موجود نباشد، قصه تحقّق نمي‌يابد.
 1. مؤلفه‌هاي مقدمه
1. زمان: در زمان‌هاي قديم، سالياني پيش،… .
2. مكان: در روستایي، در شهري،… .
3. شخصيت: كودكي بود، مرد تاجري زندگي مي‌كرد، درختي
انسان –  حيوان –  شيء…
4. حالت: يتيم، پير مرد
كيفيت عارض بر شخصيت    مي‌توان زباني توضيح داد
مي‌توان آن حالت را نشان داد
5. حركت: در مزرعه كار مي‌كرد، مغازه‌اي داشت.
هر كاري شخصيت‌ (ها) انجام مي‌دهند.
2. زاويه ديد
1. اول شخص مفرد (من) الف)  راوي: در داستان نقشي ندارد و كاري انجام نمي‌دهد؛ بلكه صرفاً راوي است.
ب) قهرمان: در داستان نقش دارد و چه بسا خود از شخصيت‌هاي اصلي و يا قهرمان آن باشد.
2. سوم شخص مفرد (او): داستان در مورد كس ديگري ارائه مي‌شود ليكن از ديد يك ناظر.
3. مكاتباتي: داستان از طريق نامه نگاري بين دو يا چند نفر پيش مي‌رود.
4. سخن درون (حديث نفس): داستان متشكل از صحبت‌ها يا كشمكش‌هايي است كه در درون فرو مي‌گذار يا مثلاً خاطرتش را با خودش مرور مي‌كند.
3. گره
نقطه چالش و اتفاق خاص مثلاً گمشدن چيزي كه داستان سير پيدا شدن آن است يا اينكه پديدن آمدن سوء تفاهم كه داستان روند فراز و نشيب رابطه افراد است تا اين سوء تفاهم رفع شود.
4. پرداخت
قصه پرداز بايد با نگاهي دقيق و موشكافانه صحنه‌ها، حركت‌ها، چهره افراد و… را براي خواننده (يا شنونده) ترسيم كند، چنان‌که گويي مخاطب خود در صحنه حاضر است و آن را مي‌بيند. در اينجاست كه مهارت قصه پرداز مشخص مي‌شود؛ چراكه هر چه جزئيات بيشتري بيان شود، بر جذابيت داستان مي‌افزايد و مخاطب را بيشتر درگير داستان مي‌كند. نكته‌اي كه بايد رعايت شود، پرداخت داستان و ماجراهايي است كه مربوط به معصومين عليهم‌السّلام است، چون اين مسائل توقيفي است، حق نداريم از خودمان چيزي اضافه كنيم. همچنين است آنچه مربوط به قرآن مي‌شود. امّا راهكارهايي در پرداخت اين گونه داستان‌ها وجود دارد:
1. پرداخت معصوم از زبان معصوم ديگر (مثلاً در احاديث ساير معصومين توصيف آمده باشد).
2. پرداخت با كلمات عام (كلماتي كه شامل همه انسان‌ها مي‌شود؛ مانند با قامتي استوار، نگاهي نافذ و…).
3. صحنه‌هاي اطراف يا حركات شخصيت‌هاي اطراف را پردازش كنيم (در گرماي شديد هوا و…).
به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *