اخلاص، معجزه‏ گر است

وقتى انسان براى خدا در يك راهى قدم مى‏گذارد، خدا به كار او بركت مى‏دهد؛ اين‏جور مى‏شود كه تلاش چند ده‏ساله آن مرد بزرگ، آن شهيد عزيز (شهید مطهری)، براى جامعه مثل يك ذخيره تمام نشدنى باقى مى‏ماند. اين كار بر عهده ماست؛ همه ما در همه عرصه‏هاى گوناگون.

(بيانات امام خامنه ای (دامت برکاته)  سال‏1389 در ديدار گروه كثيرى از معلمان سراسر كشور)

 اخلاص: يعنى خالص كردن نيت از شائبه‏ ها، اين همان چيزى است كه در همه شئون زندگى از ما خواسته شده و وجود آن باعث رسيدن به رستگارى ابدى و نبودنش موجب خسران خواهد بود؛ لذا در مواضع بسيارى از قرآن با اشاره به مسئله اخلاص بندگان را به آن تشويق نموده است.

1.«وَ ما امِرُوا إلا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخلِصِينَ لَهُ الدّين»؛ و آنها مأمور نشدند مگر به اينكه خدا را با اخلاص كامل و بدون شائبه ريا در دين پرستش كنند. (سوره بینه، آیه5)

2.«ألا للَّه الدِّينُ الخالِص» آگاه باشيد دين خالص براى خدا است. (سوره زمر، آيه 3)
حضرت صادق (عليه السلام) در تفسير آيه شريفه «لِيَبْلُوَكُمْ ايُّكُمْ احْسَنُ عَمَلا» (هود 7) می‌فرماید: محور و مدار همه اعمال انسان، نیت اوست وبه سبب همین نیت است که گاهی عمل بسیار ارزشمند می شود که نمی‌توان قیمتی برایش مشخص کرد و گاهی بی‌مقدار و بی‌ارزش می شود و چه بسا او را اهل بدبختی می کند هر چند آن عمل، انجام واجبات باشد.
مثلاًً اگر کسی نماز واجب را برای توجه دیگران بخواند  و ریا بکند، نه تنها نماز قبول نیست؛ بلکه او مشرک است و دیگران را بیشتر از خدا مهم می داند.
پس برای همه به خصوص مربیان عزیز لازم است که نیت خود را الهی بکنند و هدفشان جلب رضایت الهی، عمل به دستورهای خدا، هدایت و رشد بندگان خدا، یاد دادن معارف دین و… باشد.
وهدف خود را فخر فروشی، به دست آوردن امتیاز خاص یا سایر اغراض دنیوی قرار ندهند، و برای رسیدن به اخلاص در نیت و عمل از خداوند متعال کمک بگیرند.
(منيه المريد، ص 132 با تلخیص و تغییر)

اينكه انسان را اشرف مخلوقات و خليفه خدا بر روي زمين مي‌دانند، در ابتدا امري است که كاملاً منوط به شكوفايي، رشد و به فعليت رسيدن استعدادهاي انساني بالقوه‌ای است که در جريان حياتش رخ خواهد داد، در غير اين‌صورت، براي انساني كه جز به خواب و خور و شهوت و شكم نمي‌انديشد و در مرتبه حيواني خويش در جا زده است، زيبنده‌تر اين است كه بگوييم چنين انساني نمي‌تواند اشرف مخلوقات باشد.
انسان رسالتمند، همواره خود را مسئول مي‌داند و با نگاه به حقيقت، در مسير فردايي روشن گام برمي‌دارد و هرگز تسليم مشکلات و واقعيت‌هاي موجود نخواهد شد. نگاه امید وارانه به فردايي روشن و چشم‌اندازی زيبا كه امید مي‌آفريند و با بشارت ظهور آخرین منجي عجل‌الله تعال فرجه به كوير خسته دل‌ها حياتي دوباره مي‌بخشد و اين وعده الهي را که آخر اين مسیر، قطعاً به فرجامي روشن و آينده‌اي نويدبخش ختم خواهد شد و مگر نه اين است كه در آخر راه بر اساس وعده الهي زمین میراث نیکوکاران و صالحین خواهد بود.
«إن الارض يرثها عبادي الصالحون».  (انبياء، 105)
… و تو اكنون با ترنّم نجواي «أليس الصبح بقريب»، در كوران حوادث و سختي‌ها به مقابله با زشتي‌ها مي‌پردازي و خوب مي‌داني كه قريب‌الوقوع بودن اين حادثه بزرگ را ایثار و مجاهدت شما برادر و خواهر مبارز نزدیک و حتمی خواهد نمود.
… و یقینا نيك مي‌‌داني كه در اين جهاد الهي و پراجر، هرچند راه صعب، دشوار، طولاني و پرخطر است، امّا چاره‌اي جز صبوري، استقامت، بردباري و تحمّل نيست؛ چراكه در اين مسير، فقط و فقط بر اثر صبراست، که نوبت ظفر آيد.
بر اين اساس، اكنون ديگر بايد براي رفتن آماده شد؛ پس اوّل در مسیر قدم بگذار و پس از آن در امتداد جاده گام بردار و در ادامه حتي يك لحظه نيز از نگاه به پايان اين راه روشن؛ يعني همان انتهاي روشن جاده حق و حقيقت غافل نشو؛ زيرا ممكن است كه خستگي راه، رَمَقَت را بگيرد و سردرگمي و ترديد متوقفت نمايد.
… آنك، وقتي پا در ركاب گذاشتي و دايره شك، ترديد و دودلي را شكستي، آزاد و رها خواهي شد. در نتيجه، راه، خود هدايتگر تو خواهد شد كه به كدام سمت و جهت بايد رفت.
و مگر نه آن که حضرت حق فرموده است: «والذين جاهدوا فينا لنهدينهم سبلنا و ان الله لمع المحسنين؛ و آنان كه در راه ما به جان و مال خويش، جهد و كوشش كردند، محققاً آنها را به راه خويش هدايت مي‌كنيم و هميشه خدا يار نيكوكاران است». (عنكبوت، 69)

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *