موضوع: روحيه تكليف‌مداری و مسئوليت‌پذيری

براي آنكه بتوان با يقين، معرفت، شهود و استدلال كافي وارد برنامه فعال‌سازي و احياي مساجد شيعه در دوره آخرالزمان يا همان جريان صالحين شد، ابتدا لازم است كه روحيه رسالتمندي، مسئوليت و تكليف را در خود زنده كنيم؛ چراكه انسان، مكلّف و مسئول آفريده شده است و منشأ اين مسئوليت و تكليف، همان ايمان به خدا و بندگي رحمان است.
مولاي متقيان، علي عليه‌السّلام در خصوص مسئوليت انسان در برابر حيوان، نبات و جماد مي‌فرمايد: «در رفتار با بندگان خدا و آبادي‌‌هاي او تقوا پيشه كنيد؛ زيرا شما حتي در مورد اماكن زمين و چهارپايان مسئول خواهيد بود». (نهج‌البلاغه، خطبه 167) چنانچه در رابطه با مسئوليت انسان در حوزه خودسازي و ديگرسازي نيز قطعاً بيان اين آيه شريفه كفايت مي‌‌كند كه مي‌‌فرمايد: «يا ايها الذين آمنوا قوا انفسكم و اهليكم ناراً و قودها الناس و الحجاره؛ اي كساني كه ايمان آورديد، خود و خانواده‌تان را از آتش دوزخ، بازداريد، چنان آتشي كه مردم و سنگ خارا آتش‌افروز آن است». (تحريم، 6)
خداوند متعال در اين آيه شريفه مي‌‌فرمايد: كه‌اي اهل ايمان، خودتان، براي تربيت خود و خانواده‌تان تلاش كنيد و در این آیه نفرموده است كه ‌ای روحانيت، حوزه‌هاي علميه، دستگاه‌ها و نهادها و يا دولت و مسئولان برای تربیت دیگران كار كنید؛ بلكه اينجا قرار است كه مسئوليت فرد، به او يادآوری شود،‌ هرچند که ديگران نيز در اين رابطه مسئوليت داشته باشند،‌ امّا مسئوليت آنها نافي مسئوليت فردی ما نيست.
لذا بر اين اساس، انجام كار فرهنگي تربيتي در مسجد، در واقع قبل از هر چیز جزو وظايف و تكاليف هر انسان مسلماني است، نه آنكه براي انجام آن خداي ناكرده منّتي هم بر سر ديگران داشته باشيم. خداوند شهيد عاصمي را رحمت كند كه در نبرد در جبهه جنگ سخت مي‌‌گفت: «شهادت تكليف ماست.» و چقدر خوب مي‌‌شد كه ما نيز در جبهه جنگ نرم، به چنين بينشي دست مي‌‌يافتيم و مي‌‌گفتيم كه ما براي انجام اين وظيفه مهم، چون انسانيم؛ پس حتماً مكلّف و مسئوليم، نه مختار و آزاد.همچنين در اين‌باره علاوه بر اين، رسالت انسان‌ها در عرصه جامعه‌سازي نيز با استناد به آيه 110 سوره شريفه آل عمران اين‌گونه اثبات مي‌‌شود كه مي‌‌فرمايد: «كنتم خير امه اخرجت للناس تأمرون بالمعروف و تنهون عن المنكر؛ شما (مسلمانان حقيقي) نيكوترين امتي هستيد كه بر آن قيام كردند (كه خلق را سعادت بخشند و براي اصلاح بشر) كه مردم را به نيكوكاري وادار كنند و از بدكاري بازدارند».
انسان رسالتمند و آگاه هميشه مسئول است كه غرق‌شدگان در منجلاب گناه را دريابد و به دستگيري از مستضعفان هدايت و صلاح بپردازد؛ چنين كسي سعي مي‌‌كند كه با تأسّي به رسول گرامي اسلام صلّي‌الله عليه وآله كه «طبيب دَوّارٌ بطبِّه؛ پزشك سيّار و دوره‌گرد امراض روحي مردم» بود، همواره به مداواي دردمندان و مستمندان در مسير ضلالت گرفتار آمده، بپردازد.

صاحبدلي به مدرسه آمد زِ خانقاه / بشكست عهد صحبت اهل طريق را
گفتند ميان آن و اين چه فرق بود / تا برگزيدي از آن اين فريق را
گفت آن گليم خويش برون مي‌‌برد زِ آب / وين سعي مي‌‌كند كه بگيرد غريق را
(منبع: مشی صالحین ص28)

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *