نور خدا

مولود کعبه:
در سیزدهمین روز از ماه رجب، ازدحام عجیبى در اطراف كعبه بود و سیل مردم از پیر و جوان با احترام
ویژه اى در اطراف خانه خدا در حال طواف بودند كه زنى باردار، با چهره‌اى شكسته، دور خانه خدا طواف می‌کرد، با انگشتان لرزانش به جامه كعبه آویخته بود و در حالى كه قطرات اشكش سیل‌آسا به صورتش مى‌ریخت، زیر لب مى گفت:…
پروردگارا! من به هر کتاب و پیامبری که از سوى تو آمده ایمان دارم. پروردگارا! من به آیین جدم «ابراهیم خلیل» كه بینانگذار این خانه كهن است، ایمان دارم. پروردگارا! تو را سوگند مى دهم به حق بنیانگذار این بیت، و به حق این مولودى كه در شكم دارم، این زایمان را بر من آسان گردان.
ناگهان فریادى از تعجب از همگان بلند شد و به دنبال آن سكوتى سنگین بر همگان حكمفرما شد. آب در گلوها خشكید، كسى جرأت نداشت سكوت را بشكند و بگوید: لحظه اى پیش دیوار كعبه شكافته شد و زن حامله اى به درون خانه خدا رهنمون شد!!
حیرت و تعجب مردم هنگامى افزایش یافت كه تلاش پرده‌داران كعبه در گشودن قفل در به نتیجه نرسید.
پس از گذشت مدتى طولانى، همان سنگ آغوش باز كرد و فاطمه بنت اسد در حالى كه مولود كعبه را در آغوش داشت بیرون آمد.
صداى هلهله اوج گرفت و در خانه‌های مكه طنین انداخت. ابوطالب، عمو و برترین حامى محمد (ص) در حالى كه برق صداى هلهله اوج گرفت و در خانه‌های مكه طنین انداخت. ابوطالب، عمو و برترین حامى محمد (ص) در حالى كه برق در دیدگانش دیده می‌‌شد، بانگ برآورد: أیّها النّاس! وَلَدَ فى الكعبةِ ولى الله؛ هان اى مردم! ولى خدا در خانه خدا دیده به جهان گشود». (بحار الانوار، ج35، ص17)
امیرالمؤمنین (ع):
در مجلسی پیغمبر اكرم (ص) خویشاوندان نزدیك خود را جمع و به دین خود دعوت نموده و فرمود:
«نخستین كسی كه از شما دعوت مرا بپذیرد، خلیفه، وصی و وزیر من خواهد بود. تنها كسی كه از جای خود بلند شد و ایمان آورد، علی (ع) بود و پیغمبر اكرم (ص) ایمان او را پذیرفت و وعده های خود را درباره‌اش امضا نمود و از این روی علی (ع) نخستین كسی است که در اسلام ایمان آورد و هرگز غیر خدای یگانه را نپرستید.» (تفسیر فرات کوفی، ص300)
حضرت علی (ع) پیوسته همراه پیامبر (ص) بود تا آن حضرت از مكه به مدینه هجرت نمود و در شب هجرت نیز كه كفار خانه آن حضرت را محاصره كرده بودند و تصمیم داشتند آخر شب به خانه ریخته و آن حضرت را در بستر خواب قطعه قطعه نمایند، علی (ع) در بستر پیغمبر اكرم (ص) خوابیده و آن حضرت (ص) از خانه بیرون آمد و رهسپار مدینه گردید.. .
حضرت علی (ع) در همه جنگ‌هایی كه پیامبر اكرم (ص) حضور داشتند حاضر شد، جز جنگ تبوك كه پیامبر (ص) ایشان را در مدینه به جای خود مأمور کرده بودند و در هیچ جنگی پای به عقب نگذاشت و از هیچ حریفی روی نگردانید و در هیچ امری مخالفت پیامبر (ص) را نكرد چنانچه آن حضرت فرمود:
«هرگز علی از حق و حق از علی جدا نمی شود». (امالی صدوق، ص89)
 حدیث:
«قرآن را فراگیرید؛ زیرا قرآن بهترین حرف نو است و در آن اندیشه عمیق كنید؛ زیرا آن بهار قلب‏هاست و به وسیله نور آن شفا گیرید؛ زیرا آن شفاى سینه‏هاست». (نهج البلاغه، صبحى صالح، خ 110)
بخشش و هدیه هیچ پدری به فرزندش بهتر از ادب و تربیت پسندیده نیست.
 (مستدرک الوسائل، ج 2، ص 625)
شادی مؤمن در رخسار او و اندوهش در دل است.
 (نهج البلاغه، کلمات قصار، شماره325)

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *