ویژگی‌های مربی در دوره ابتدایی

دوره ابتدایی دوره ای است که به لحاظ عاطفی، جسمانی و روانی، متربي در مرحله رشد قرار دارد. لازم است مربي و والدین با شناخت ویژگی‌های مختلف متربي در این دوره سنی درصدد رفع هرچه بهتر نیازهای مختلف آنها باشند…

1- رشد جسمانی:
رشد جسمانی در این دوره، بسیار مهم است. هماهنگی حسی حرکتی در این دوره از رشد بالایی برخوردار است. كودک در اثر تکامل مراکز عصبی و تجارب جسمانی خود، قادر به تعبیر و تفسیر پیام‌های دریافتی حواس خود بوده و می‌‌تواند بدان‌ها پاسخ صحیحی بدهد. تفاوت رشد جسمانی متربی دبستانی و پیش‌دبستانی، از این جنبه است.
2. کاهش خود مداری:
در دوره دبستان، خودمداری کاهش می‌‌یابد. متربی در این مرحله، در صورت قرار گرفتن در یک محیط مناسب، مدرسه مطلوب و آموزگاران ماهر، به تدریج می تواند به حقوق دیگران توجه و آن را رعایت نماید؛ حتی گاهی اوقات نیز می تواند، از حق خود بگذرد و دیگران را در نظر بگیرد. از طریق فعالیت‌های گروهی، بیشتر می توان به این ویژگی توجه نمود.
3. معقول‌تر شدن پیوندهای عاطفی:
در این مرحله، متربی ارتباط عاطفی شدیدی با خانواده خود برقرار می کند. در دوره دبستان، این پیوندها معقول می شوند و او می تواند چند ساعتی دور از آنها، جدا از آنها بماند، بدون اینکه خلأ عاطفی احساس کند. این ویژگی، در رشد عاطفی متربی و استقلال عاطفی متربی، بسیار مهم می‌‌باشد. در دوره دبستان، پیوندهای عاطفی سست نمی شوند و از بین نمی روند؛ بلکه در صورت برخورداری متربی از محیط گرم خانوادگی و جذابیت محیط آموزشی، به تدریج می تواند به استقلال دست یابد.
4. تغییر شکل کنجکاوی:
 کنجکاوی متربی در دوره دبستان، برخلاف دوره پیش دبستانی که بی‌هدف بود، هدفمند و جهت‌دار می‌‌شود. در دوره دبستان، با استفاده از دروسی مثل علوم، می توان مفهوم علیت را در متربی پرورش داد.

5. تغییر شکل مشاهدات:
 متربی دبستانی در هنگام مشاهده، به بررسی علل پرداخته، چرایی مسائل را جستجو کرده و به چگونگی فرایندها توجه می‌‌کند.
 6. اوج گیری حافظه:
 از حدود نه سالگی به بعد، قوه حافظه متربی به سرعت رشد می‌‌کند و قادر است، مطالب مورد علاقه‌اش را به راحتی حفظ کند. البته اوج گیری حافظه، نکته منفی نیز دارد؛ زیرا متربی بیش از حد متکی به حافظه‌اش می‌‌باشد، معلومات وی بیشتر جنبه حفظی پیدا می‌‌کند و این امر، به جنبه‌های دیگر رشد او لطمه خواهد زد.
7. ظهور استعدادها:
سن نه سالگی، سن ظهور استعدادهای مختلف می‌‌باشد. به منظور ظهور استعدادهای متربی، باید او را در معرض فرصت‌های یادگیری متنوع قرارداد و متربی را در برنامه‌های مختلف فوق برنامه، از قبیل فعالیت‌های علمی، هنری، ورزشی شرکت داد. در این برنامه ها، فرصت‌های یادگیری متنوعی در اختیار او قرار می‌‌دهند تا مربیان متوجه استعدادهای برجسته وی شوند و آنها را پرورش دهند.
به منظور بروز استعدادها، باید از بکارگیری روش‌های تدریس یکسان در مورد متربیان اجتناب نمود؛ زیرا این امر سبب کسالت و گریز وی از مدرسه می‌‌شود. مربیان باید تلفیقی از روش‌های تدریس، از جمله روش سخنرانی، توضیحی، پرسش و پاسخ و.. . را بکار گیرند تا به نتایج و بازدهی بالایی دست یابند.
8. الگوپذیری:
 متربی دبستانی از بزرگسالان الگو می‌‌گیرد. یکی از جنبه‌های مهم شخصیت وی، تقلید است. متربی از افرادی که در نظر وی مهم و ارزشمند هستند، تقلید می‌‌کند. وقتی سرگروه درباره ارزش‌ها صحبت می‌‌کند، خودش، حاصل ارزش ها می‌‌شود. سرگروه  های عزیز باید سعی کنند که تناقضی بین رفتار و گفتارشان وجود نداشته باشد و به ارزش‌ها پایبند باشند.
 منبع: مرکز یادگیری تبیان

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *