پیامدهای غفلت

1.‌ فعالیت مقطعی نه مستمر
جوانی که به امید رسیدن به کمال وارد عرصه فعالیت‌های‌ بسیج می‌شود و سرپرستی عده‌ای از نوجوانان یا جوانان را به عهده می‌گیرد، بعد از مدتی برخی استعدادهایش شکوفا می‌گردد، اما چنانچه بخش مهمی از استعدادها در اثر غفلت‌ها شکوفا نگردد، به او احساس شکست و سرخوردگی دست می‌دهد و با خود می‌گوید: «حتماً جایی از کار می‌لنگد که من به هدفم نرسیدم».

اگر با انصاف باشد، می‌گوید این فعالیت گروهی برای کسانی مثل من نیست. شاید کسانی بتوانند انجام دهند، ولی من نمی‌توانم ادامه بدهم و اگر بی‌انصافی به خرج دهد می‌گوید اصلاً این کار نشدنی است. در نتیجه دیده می‌شود برخی افراد بعد از 2 یا 3 سال فعالیت‌های بسیار زیاد در مسجد، به یکباره دست از فعالیت می‌کشند و چه بسا از گذشته خود ابراز ندامت و پشیمانی کنند.
2. کاهش اثربخشی
یکی از حقایق عالم، رابطه‌ای است که بین مسئولین یک جامعه و افراد آن در جریان است. امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) در این رابطه می‌فرمایند: «النّاسُ بِاُمَرائِهِم اَشبَهُ مِنهُم بِآبائِهِم»؛ مردم به فرمانروایان خود شبیه‌ترند تا به پدران خود. (تحف العقول/ترجمه حسن زاده ص355 سخنان کوتاهی از که از علی (ع) روایت شده است)
مسلم است که در اینجا منظور شباهت ظاهری نیست؛ بلکه شباهت در حوزه‌های فردی و اجتماعی می‌باشد. معلوم است وقتی که مسئولین یک مجموعه نسبت به رشد علمی و معنوی و اجتماعی خود غفلت کنند، وضع زیرمجموعه آنان اگر بدتر نباشد، بهتر نیست. وقتی اعضای گروه حساسیت سرگروهشان را نسبت به رشد علمی و معنوی و اجتماعی خود نمی‌بینند، از آنان چه انتظاری می‌توان داشت؟ اعضای گروه، مسئولشان را در بالاترین نقاط قله کمال می‌بینند، حال اگر جایی که سرگروه به آن رسیده است خیلی هم قله نباشد، چه خواهد شد؟
لذا پرواضح است که اگر سرگروه نسبت به رشد علمی و معنوی و اجتماعی خویش غافل باشد، سطح علمی و معنوی و اجتماعی اعضای گروهش نیز تغییری نخواهد کرد و درجا خواهد زد.
3.‌ ایجاد بدبینی
برخی از مردم و جوانان یک ذهنیتی نسبت به مجموعه‌های مسجدی و بسیجی دارند و آن این است که مسجدی‌ها افراد کم‌سواد و بیکاری هستند. قطعاً یکی از عوامل پیدایشی‌بیند، نمی‌توانند آنان را به عنوان سرگروه، سرپرست، الگو و… بپذیرند.
 اینکه برخی از فعالان مساجد فقط به فکر برگزاری برنامه‌های مسجد هستند و نسبت به سایر وظایفشان غافلند؛ موضوع غیرقابل انکاری است. عملکرد همین تعداد افراد اندک باعث می‌شود که این حکم را بر همه افراد فعال در مساجد و پایگاه‌ها بارکنند و دیگران که از درون مجموعه خبر ندارند، بگویند: مسجدی‌ها افراد کم‌سواد و بیکاری هستند؛ یعنی با دیدن چند فرد غافل، یک حکم کلی برای همه فعالان بدهند؛ بلکه از این بالاتر بگویند که: «مسجد و فعالیت‌هایش مانع پیشرفت تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان است!!» شاید این کلام امام صادق (ع) که فرمود: «معاشر الشیعه کونوا لنا زیناً و لاتکونوا علینا شیناً» یعنی:‌ای جماعت شیعیـان! موجب زینت و آبروی ما باشید، کاری نکنید که برای ما ننگ و عار فراهم کنید. (امالی شیخ صدوق/ترجمه کمره‌ای متن 400 مجلس شصت و دوم) برای این باشد که همین بدبینی و تلقی غلط نسبت به همه شیعیان و خود حضرات معصومین (علیهم السلام) در جامعه به ‌وجود نیاید و دیگران با دیدن چند نفر شیعه که نسبت به رشد و پیشرفت خود غافل هستند، به حضرات معصومین (علیهم السلام) و قاطبه شیعیان بدبین نشوند. گرچه برسرگروه‌های عزیز پوشیده نیست که از درون همین فعالان مساجد و بسیج، ستاره‌های درخشان علمی و معنوی بسیاری در جامعه درخشیده‌اند. پایگاه‌ها هستند که از رشد علمی و معنوی غفلت می‌کنند. (منبع: آسیب‌شناسی فعالیت‌های گروهی. میثم محسنی ص 27)

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *