عامل و دلسوز

درب کوله ات را باز کن، مسئولیت پذیری و مشورت را همراه تو کرده ایم تا در سختی راه یار و پشتیبان تو باشند. ویژگی هایی را برای تو تبیین کرده ایم که می توانی این امانت الهی را که کوه ها و آسمان ها قبول نکردند را سالم به مقصد برسانی و از این قرعه فال خشنود باشی.

حال نوبت به ویژگی بعدی توست که در کوله ات قرار بدهی. همراهی که کم و بیش با آن ها آشنا هستی و اصلا جزء ویژگی های تو هستند اما قصد ما تبیین کامل مسئله است تا قدر آن ها را بیشتر بدانی.

عامل و دلسوز

این ها کلمات آشنایی هستند. ویژگی هایی که همراه شما هستند. دیگر احتیاجی به توضیح اضافی ندارند. عامل بودن جزء شروط اساسی و اصلی برای سرگروه بودن است. مگر می شود سرگروهی به متربیان خود حرفی را بزند، عملی را تذکر بدهد و خود به آن عمل نکند؟ انصافا به دور از عقل است. بعضی از شما عزیزان خود را دست کم میگیرید، در حالی که الگوی بسیاری از متربیان شده اید ولی به باور این مسئله نرسیده اید. سرگروهی که برای گروه خود از نماز سخن می گوید، از اخلاق خوش سخن می گوید از ظاهر اسلامی سخن می گوید بایدخودش عامل به این کارها و سخن های خود باشد. با عمل خود آن ها را تربیت کنید که این نوع تربیت تاثیر گذار تر از حرف و سخن است. چه بسیار احادیثی که در این باب از ائمه معصومین نقل شده است و فقط کافیست که ما کمی در کتب بگردیم تا آن ها را بیابیم.

«العلمُ کثیرٌ و العملُ قلیلٌ»

علم بسیار است و عمل اندک(میزان الحکمه)

اگر تنها به همین حدیث از امام علی(علیه السلام) بنگریم خواهیم فهمید که چه خطری ما را تهدید می کند که مبادا فقط حرف و سخن از اعمال صالح بزنیم و به آن عمل نکنیم. ان شاءالله که ما جزء زمره ی این گونه افراد نباشیم، که حضرت درباره آنان می فرماید:«چه بسیارند کسانی که علم دارند و از آن پیروی نمیکنند» و در حدیث دیگری حضرت علت این که مردم رغبتی به علم و دانش ندارند را این گونه افرادی معرفی کرده اند که به علم خود عمل نمیکنند.

به هرحال عامل بودن و عمل کردن به حرف ها و سخن های خودمان و علمی که به متربیان می آموزیم برای یک سرگروهی که کار تربیتی انجام می دهد واجب است.

دومین ویژگی موضوع دلسوز بودن است. که از ویژگی های بارز سرگروهی به شمار می رود. انصافا نباید از این نکته غافل شد که حتما شما عزیزان سرگروه دلسوز و دغدغه مند هستید که به این وادی تربیتی قدم گذاشته اید و در راستای تربیت افراد زحمت می کشید اما گاهی اوقات فراموش می کنیم که این دلسوزی جزء ویژگی های ماست و لازمه کار تربیتی.

اگر متربی اشتباه کرد و بیراهه رفت نکند خدایی نکرده بگوییم به ما چه مربوط و از این قبیل حرف ها. ما دلسوز او هستیم. ما باید همان نقش پیغمبر اکرم(ص) را ایفا کنیم که در موردش فرمودند:«طبیبٌ دوارٌ بطبِه» یعنی طبیبی که خودش به دنبال مریض می رفت. بله این ویژگی را ما از بهترین الگوی جهان هستی و به قول قرآن کریم «اسوهٌ حسنَه» به ارث برده ایم. دلسوزی برای متربی لازم است.

عامل و دلسوز دو ویژگی مهم سرگروه ها هستند و باید به آن ها توجه بیشتری داشت.

به اشتراک بگذارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *